कुनै बेला अखबार भन्नु नै गोरखापत्र थियो, गोरखापत्र भन्नु नै अखबार । अर्थात्, अखबारको पर्याय गोरखापत्र । अझै पनि गाउँघरमा सबै अखबारलाई गोरखापत्र भनेर सम्बोधन गर्नेहरू मनग्ये भेट्टिन्छन् । आजभन्दा १२१ वर्षअघि राणा प्रधानमन्त्री देवशमशेर राणाले प्रकाशन आरम्भ गरेको गोरखापत्रको साख अझै पनि उँचो छ । परिस्थिति र परिवेश फेरिएको छ तर गोरखापत्रको साख उस्तै छ । प्रविधि र पहुँचले पत्रकारिताको परिभाषा बदलिएको होला तर नागरिक तहमा गोरखापत्रप्रतिको विश्वास र भरोसा उस्तै छ ।
सयौँको सङ्ख्यामा दैनिक अखबार प्रकाशित भइरहेका छन् । रेडियो र टेलिभिजनको क्रेज बढेको छ । अझ न्यू मिडियाको आक्रमक र प्रभावशाली उपस्थितिले धेरै विषय र सन्दर्भ बदलिएको छ । आमजनतामा भने गोरखापत्रप्रतिको विश्वास र आस्था अझै चुलिएको छ । अन्यत्र जेसुकै समाचार आओस् तर जबसम्म गोरखापत्रले त्यो विषयमा लेख्दैन नागरिकले भरोसा गर्दैनन् । अरू सबै सञ्चारमाध्यममा प्रकाशन÷प्रसारण भए पनि गोरखापत्रमा आएपछि मात्रै विश्वासिलो मानिने आमविश्वासले गोरखापत्रको उपस्थिति अझै सान्दर्भिक बनेको छ । गोरखापत्रका लागि यो नै सबैभन्दा ठूलो पुँजी र सम्पत्ति हो ।
देशमा ठूल्ठूला परिवर्तन भए तर गोरखापत्र आफ्नो अलग पहिचानका साथ सतिसाल जस्तो उभिएको छ । इतिहासका हरेक कालखण्डको जिउँदो साक्षीका रूपमा रहेको गोरखापत्रले आजको युगअनुकूल आफूलाई रूपान्तरणको जमर्काे गरेको छ । राणा शासनका बेला स्थापित गोरखापत्रले ००७ सालको प्रजातन्त्र, २०१७ सालको पञ्चायत प्रणाली,२०४७ सालको प्रजातन्त्र पुनस्र्थापना हँुदै २०६३ सालको राजनीतिक परिवर्तनलगायत हरेक कालखण्डको साङ्गोपाङ्गो अनुभूति सगर्व गरेको छ । इतिहासको जुनसुकै कालखण्डमा गोरखापत्रले आफूलाई विश्वसनीय अखबारको पहिचान कायमै राखेको छ । आज अखबार त धेरै छन् तर नागरिकको भरोसा गोरखापत्रप्रति अधिक भएकाले यसको पहिचान सुरक्षित राख्न हामीले अझै मिहिनेत र परिश्रम गर्नुछ । गोरखापत्रले पत्रकारिताको धर्मलाई मूलमन्त्र बनाएकैले यो विश्वास र भरोसा आर्जन गरेको हो ।
गोरखापत्रमा प्रकाशित लेख पढ्नुहोस् ।
